Parafia p.w. Chrystusa Króla w Chojnie

Strona główna arrow Pokuta
Pokuta Drukuj
Ocena artykulu:image533962518image533962518image533962518image533962518image533962518 / 0
 

Chrystus licząc się ze słabością ludzką ustanowił sakrament pokuty dla wiernych, którzy nie zachowali uzyskanej na chrzcie niewinności: "Przyjmijcie Ducha Świętego; którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane" (J 20, 22). Tymi słowy Zbawiciel udzielił Apostołom oraz ich następcom władzy odpuszczania grzechów. Sobór Trydencki nazwie to "usprawiedliwieniem wtórnym". Różni się ono zasadniczo od "pierwszego usprawiedliwienia" udzielonego przez chrzest. Chrzest bowiem wymaga tylko znienawidzenia grzechu i zwrócenia się w wierze ku Chrystusowi. Inaczej przedstawia się sprawa z pokutą, ponieważ wierny, który zgrzeszył po otrzymaniu chrztu, sprzeniewierzył się zobowiązaniom zaciągniętym wobec Boga i wobec Kościoła. Stąd interwencja Kościoła przez swego ministra. Kapłan mówi: "Ja cię rozgrzeszam?" oczywiście na mocy władzy udzielonej Kościołowi przez Chrystusa. Sakrament pokuty dokonuje się na płaszczyźnie sądu ludzkiego, gdyż składają się nań: oskarżenie pokutującego, wyrok spowiednika i zadośćuczynienie rozgrzeszonego. Te elementy ludzkie są istotne, jak istotna jest woda do chrztu lub materialne dary chleba i wina do Eucharystii.

Zewnętrzna postać tego sakramentu była różna w ciągu wieków. Z początku wysuwano na pierwszy plan zadośćuczynienie; pokutującego przyjmowano ponownie do społeczności dopiero po odbyciu nałożonej na niego kary duchowej. Stopniowo jednak formy zewnętrzne uległy złagodzeniu i jeszcze przed średniowieczem przyjął się dzisiejszy zwyczaj pokuty cichej ? z wyjątkiem wypadków jakiegoś ciężkiego publicznego przewinienia.

Kościół zawsze podkreślał "sądowy" charakter sakramentu pokuty w obliczu wypaczeń różnych teorii.