Parafia p.w. Chrystusa Króla w Chojnie

Strona główna arrow Namaszczenie
Namaszczenie Drukuj
Ocena artykulu:image821730086image1488218474image1488218474image1488218474image1488218474 / 1
 

W porządku sakramentalnym namaszczenie chorych łączy się z pokutą, podobnie jak bierzmowanie jest w pewnym sensie uzupełnieniem chrztu. Kładzie ono kres duchowemu osłabieniu, które ogarnęło życie Boże w nas na skutek grzechu.

Tradycyjna nazwa "ostatniego namaszczenia" (extrerna unctio) nie sięga dawniej jak średniowiecza i poczynając od Soboru Trydenckiego była nazwą oficjalną aż do naszych czasów. Zwyczaj udzielania tego sakramentu jak najpóźniej, tuż przed skonaniem, nadał mu nawet nazwę "sakramentu konających". Ale w związku z odnowieniem życia liturgicznego naszych czasów świadomość chrześcijańska pogłębia swoje zrozumienie czynności sakramentalnych i często wraca do słownictwa pierwotnego. W tym wypadku sięga się aż do starożytności, kiedy określano ten sakrament następującymi nazwami: "olej święty", "olej chorych", "namaszczenie świętym olejem", "namaszczenie chorych". Episkopat Polski w liście do wiernych (Wielkanoc 1963) poleca używać tej ostatniej nazwy. Podobnie wypowiedział się II Sobór Watykański w Konstytucji o Liturgii, nr 73.

Zachowujemy w dokumentach wyrażenie "ostatnie namaszczenie" tam, gdzie ono występuje. Zresztą można rozumieć "extrema" nie jako namaszczenie udzielane w ostatniej chwili, ale jako ostatnie w kolejności wszystkich namaszczeń: chrztu, bierzmowania, święceń. Najlepszy dowód takiego zrozumienia mamy w tekście III rozdz. dekretu trydenckiego, kiedy Ojcowie zaznaczają, że to "ostatnie" namaszczenie może być powtórzone. Nie ma śladu takiego wyrażenia przed XII wiekiem. Występuje ono wprawdzie w tekście "Statutów" starożytnego Kościoła z V wieku, ale tekst został przerobiony w średniowieczu i nie mamy żadnej pewności co do jego autentyczności.

Sakramentu tego udzielano od czasów apostolskich dla duchowego umocnienia chorych w razie niebezpieczeństwa śmierci, ale także z myślą o wzmocnieniu i uleczeniu fizycznym, jak to wyraża symbolika namaszczenia stosowana także przy chrzcie, a nawiązująca do namaszczeń stosowanych w starożytnej i nowoczesnej atletyce.
Trudności doktrynalne co do samej natury łaski udzielanej w tym sakramencie powstały w średniowieczu. Starsze dokumenty podają tylko objaśnienia odnoszące się do szafarza sakramentu i do zewnętrznych rytów.